என் குழந்தைகளை வளர்க்கும் விதத்தை மாற்றிய ஒரு துணிச்சலான பெற்றோர் தேர்வு

நான் வாரக்கணக்கில் காத்திருந்த ஒரு திரைப்பட இரவில் இது தொடங்கியது...

வெண்ணெய் தடவிய பாப்கார்னின் வாசனை, ஏசியின் குளிர்ச்சி, ஒன்பது வயது சிறுவன் மட்டுமே படம் தொடங்குவதற்கு முன்பு உணரக்கூடிய அந்த அதீத உற்சாகம் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது. அது நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்த ஒரு வார இறுதித் திட்டம். விளக்குகள் மங்கின. திரை எரிந்தது. எதிர்பாராத ஒன்று நடக்கும் வரை நான் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் மூழ்கியிருந்தேன்.

என் அம்மா குனிந்து கிசுகிசுத்தாள்,
"நாங்க கிளம்புறோம். இது உனக்கு நல்லதில்லை."

நான் உறைந்து போனேன். காத்திரு... என்ன?
ஏன் இப்போ? நாம ஆரம்பிச்சதுமே இல்ல!
நான் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதற்கு முன்பே, நாங்கள் எழுந்து நின்றுவிட்டோம். நாங்கள் இடைகழியில் இறங்கிச் செல்லும்போது மக்கள் எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. என் கன்னங்களில் ஏற்பட்ட வெட்கத்தின் தீக்காயம் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. நான் என்னையே திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக்கொண்டது எனக்கு நினைவிருக்கிறது-
நாம் ஏன் கிளம்புகிறோம்?

எனக்குப் புரியாத தருணம்

அவர்கள் அதிகம் எதுவும் பேசவில்லை. நாங்கள் அமைதியாக வெளியே நடந்தோம்.
வீட்டிற்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் என்னை ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட அழைத்துச் சென்றார்கள்.

அவ்வளவுதான். நீண்ட பேச்சு இல்லை. நாடகத்தனமான பகுத்தறிவு இல்லை. இரவின் திட்டங்களில் சொல்லப்படாத மாற்றம்.
நாங்கள் அங்கேயே அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தோம், அதுதான் திட்டம் போல.

ஆனால் அந்த தருணத்தில் ஏதோ ஒன்று என் நினைவில் நிலைத்திருந்தது. அந்த நேரத்தில், அதை என்னால் விளக்க முடியவில்லை.
எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், நான் தயாராக இல்லாத ஒன்றிலிருந்து என் பெற்றோர் என்னை வெளியே இழுத்தார்கள் என்பதுதான் - அதைப் பற்றி அவர்கள் பெரிய விஷயமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, ​​அது விதிகளைப் பற்றியது அல்ல-பாதுகாப்பைப் பற்றியது.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு அப்பா, எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அந்த இரவு அதிகப்படியான பாதுகாப்பைப் பற்றியது அல்ல. அது கட்டுப்பாட்டைப் பற்றியது அல்ல.
அது அன்பினால் எடுக்கப்பட்ட அமைதியான, துணிச்சலான முடிவு.
அந்தப் படத்தில் ஒரு குழந்தைக்குப் பொருந்தாத ஒன்றைப் பார்த்தார்கள் - அதை மறந்துவிடுவதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் நடித்தார்கள்.

அழுத்தம் இல்லை. பீதி இல்லை. இருப்பு மட்டுமே.

இன்று, நான் அதே பாணியில் இருக்கிறேன். புத்தகங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதாக இருந்தாலும் சரி, நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதாக இருந்தாலும் சரி, நான் அடிக்கடி நினைப்பது
இந்த வயதில் என் குழந்தைக்கு இது உண்மையிலேயே சரியானதா?

அதனால்தான் நான் அப்பாவித்தனத்தை இன்னும் சிறிது காலம் பிடித்துக் கொள்ளும் விஷயங்களில் சாய்ந்து கொள்கிறேன்.
சிந்தனைமிக்க, கலாச்சார ரீதியாக வேரூன்றிய ஆடைகளைப் போல, இன்னும் மகிழ்ச்சியாக உணர வைக்கிறது - நெசாவுவின் பட்டு ஆடை சேகரிப்பு போன்றது, இது குழந்தைப் பருவ அழகை காலத்தால் அழியாத பாரம்பரியத்துடன் கலக்கிறது.

நான் ஒரு பெற்றோராகிவிட்டதால், இப்போது எனக்குப் புரிகிறது.

குழந்தை வளர்ப்பு என்பது எப்போதும் பெரிய பாடங்களையோ அல்லது கடுமையான விதிகளையோ பற்றியது அல்ல.
சில நேரங்களில், அது சிறிய தேர்வுகளைப் பற்றியது. சொல்லப்படாதவை.
இன்று உங்கள் பிள்ளைக்குப் புரியாமல் போகலாம் - ஆனால் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவை நினைவில் இருக்கும்.

அன்று இரவு என் பெற்றோர் தங்களைப் பற்றி விளக்கிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.
அவர்களின் செயல்கள் எல்லாவற்றையும் சொன்னன.
"நாங்கள் உங்களைப் பார்க்கிறோம். உங்கள் இதயத்தை எது வடிவமைக்கிறது என்பது எங்களுக்கு முக்கியம். மேலும், எது வசதியானது என்பதை விட எது சரியானது என்பதை நாங்கள் எப்போதும் தேர்ந்தெடுப்போம்."

அந்த மாதிரியான பெற்றோரைத்தான் நான் கடத்த விரும்புகிறேன்.

எந்த அமைதியான தேர்வு உங்களை வடிவமைத்தது?

நாம் குழந்தைகளாக இருக்கும்போது நமக்குப் புரியாத தருணங்கள் பல உள்ளன - ஆனால் நாமே பெற்றோராக மாறியவுடன், அந்தத் துண்டுகள் இடத்தில் சொடுக்கும்.

சரி, இதோ உங்களிடம் என்னுடைய கேள்வி.
உங்கள் பெற்றோர் செய்த ஏதாவது ஒன்று இப்போது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறதா?
அல்லது ஒருவேளை நீங்கள் ஏற்கனவே உங்கள் சொந்த குழந்தைக்கு இதேபோன்ற அமைதியான தேர்வை எடுத்திருக்கிறீர்களா?

அது எதுவாக இருந்தாலும், என்னை நம்புங்கள் - அந்த சிறிய முடிவுகள் நாம் நினைப்பதை விட முக்கியமானவை.

அது சங்கடமாக இருந்தாலும் கூட, புத்திசாலித்தனமாகத் தேர்ந்தெடுப்போம்.
அவர்களுக்கு அது கிடைக்காவிட்டாலும் கூட - இன்னும்.

ஏனென்றால் ஒரு நாள், அவர்கள் செய்வார்கள்.