காய்ச்சல் வரும்போது: நோய்வாய்ப்பட்ட குழந்தையை ஆறுதல்படுத்த ஒரு அம்மாவின் வழிகாட்டி.

ஒரு அம்மாவாக, உங்கள் குழந்தை எத்தனை முறை நோய்வாய்ப்பட்டாலும், அது ஒருபோதும் எளிதாகிவிடாது. கவலை, உதவியற்ற தன்மை, அவற்றுடன் இடம் மாற்ற வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசை - இவை அனைத்தும் ஒவ்வொரு முறையும் வெள்ளத்தில் மூழ்கி வருகின்றன. சமீபத்தில், என் சிறிய குழந்தைக்கு திடீரென 102.4°F காய்ச்சல் ஏற்பட்டு வாந்தி எடுக்கத் தொடங்கியபோது, ​​அந்தப் பழக்கமான பீதி மீண்டும் வந்தது.

நாங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியே ஒரு அடி கூட வைக்கவில்லை, ஆனாலும் நாங்கள் இங்கே இருக்கிறோம். ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட குழந்தை, குழப்பமான கண்கள், "இப்போது என்ன?" என்ற எண்ணங்களின் சூறாவளி.

நாங்கள் என்ன செய்தோம் என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன் - பெரும்பாலும் உள்ளுணர்வால் வழிநடத்தப்பட்ட எளிய விஷயங்கள், சிறிது அனுபவம் மற்றும் நிறைய அன்பு.

திடீர் காய்ச்சலும் பீதி அலையும்

எல்லாம் திடீரென்று தொடங்கியது. ஒரு கணம் அவர் நன்றாக இருந்தார், மறு கணம், அவருக்கு எரிந்து வாந்தி வந்தது. தெர்மோமீட்டர் 102.4°F ஆக இருந்தது. நீங்கள் ஒரு பெற்றோராக இருந்தால், அந்த இதயத்தை நொறுக்கும் தருணம் உங்களுக்குத் தெரியும். கூர்முனை பயம், என்ன நடந்தாலும் அவை உங்கள் மனதைத் துரத்திவிடும். ஆனால் நான் அமைதியாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. அவருக்காக.

நான் மருத்துவ நிபுணர் இல்லை - தன் உள்ளுணர்வையும் குழந்தையின் குறிப்புகளையும் பின்பற்றும் ஒரு தாய். அதுதான் எங்களை வழிநடத்தியது.

எங்களுக்கு வேலை செய்த எளிய, மென்மையான வைத்தியங்கள்

நாங்கள் அடிப்படை விஷயங்களிலேயே ஒட்டிக்கொண்டோம் - ஆடம்பரமாக எதுவும் இல்லை, ஆறுதலான பராமரிப்பு மட்டுமே.

• காய்ச்சலைக் குறைக்க நான் அவ்வப்போது அறை வெப்பநிலையில் தண்ணீர் ஊற்றி அவனைக் கழுவினேன்.
  
  

• திரவங்கள் எங்கள் சிறந்த நண்பர்களாக மாறிவிட்டன. கஞ்சி, சூப்கள், சூடான பால், தண்ணீர் - அவரை நீரேற்றமாக வைத்திருக்க எதையும்.
  
  

• நிச்சயமாக, அவருக்குப் பசி குறைவாக இருந்தது. அதனால் நான் அவருக்குப் பிடித்த உணவைக் கொடுத்தேன் - பெரும்பாலும் சூடாகவும் மிதமாகவும். கட்டாயப்படுத்த அல்ல, வழங்குவதற்காக.
  
  

சின்னச் சின்ன அடிகள், சின்னச் சின்ன ஆறுதல்கள். அதுதான் அந்த நீண்ட நேரங்களை கடந்து எங்களை அழைத்துச் சென்றது.

மருத்துவப் போராட்டம்: என்ன வேலை செய்கிறது என்பதைக் கண்டறிதல்

நீங்கள் எப்போதாவது ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட குழந்தைக்கு சிரப் கொடுக்க முயற்சித்திருந்தால், அது கிட்டத்தட்ட ஒரு விளையாட்டு என்று உங்களுக்குத் தெரியும். கத்துவது, முறுக்குவது, “இல்லை இல்லை இல்லை!” போன்ற விளையாட்டு. இந்த முறை, நான் விஷயங்களை மாற்றினேன்.

எங்கள் மருத்துவரிடம் பேசிய பிறகு, நான் அவருக்கு அதே மருந்தைக் கொடுத்தேன் - ஆனால் சொட்டு மருந்து வடிவில். கையாள மிகவும் எளிதானது, மேலும் அளவும் குறைவாக இருந்தது. அது ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அத்தகைய விருப்பங்கள் ஏதேனும் உள்ளதா என்பதை எப்போதும் உங்கள் குழந்தை மருத்துவரை அணுகவும் - அது உங்கள் நல்லறிவைக் காப்பாற்றக்கூடும்.

வழக்கத்தை சிறிது நேரம் விட்டுவிடுதல்

இந்தப் பகுதி கடினமாக இருந்தது. நான் வழக்கமாக ஒரு வழக்கத்தை கடைப்பிடிப்பவன். ஆனால் அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாதபோது, ​​நான் அதை விட்டுவிட வேண்டியிருந்தது.

நாங்கள் படுக்கை நேரத்தைத் தவிர்த்துவிட்டோம். அவ்வப்போது சிறிது நேரம் தூங்கினோம். நான் அவருடைய முழுநேர டெடி பியர் ஆனேன். நாங்கள் ஒன்றாக ஓய்வெடுத்தோம், ஒன்றாகச் சாப்பிட்டோம் (அவரால் முடிந்த போதெல்லாம்), ஆனால் எதையும் உற்பத்தி செய்யவில்லை. நேர்மையாகச் சொன்னால், அதுதான் அவர் வேகமாக மீண்டு வர உதவியது.

கால அட்டவணைகள் காத்திருக்கலாம். குணப்படுத்துவதற்கு இடமும் மென்மையும் தேவை.

இதைக் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும்

காலநிலை, தொற்றுகள், அல்லது திடீரென நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைதல் - நாம் எல்லாவற்றையும் "சரியாக" செய்தாலும் குழந்தைகள் நோய்வாய்ப்படுகிறார்கள். அவர்கள் அவ்வாறு செய்யும்போது, ​​ஒவ்வொரு முடிவின் எடையையும் நாம் உணர்கிறோம். ஆனால் நான் கற்றுக்கொண்ட ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அது இதுதான்:

எல்லா பதில்களும் உங்களிடம் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நீங்கள் அங்கேயே இருக்க வேண்டும். முழுமையாக. தயவுசெய்து. தீர்ப்பு இல்லாமல் - அவர்களுக்கும், உங்களுக்கும்.

உங்கள் குழந்தை இப்போது உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தால், உங்களுக்கு பலம், அரவணைப்புகள் மற்றும் சூடான சூப் வாழ்த்துக்களை அனுப்புங்கள்.

உங்கள் குழந்தைக்கு நோய்வாய்ப்பட்ட நாட்களில் வேலை செய்யும் ஒரு தந்திரம் உங்களிடம் உள்ளதா? அதை கருத்துகளில் பகிரவும் - நாம் அனைவரும் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் கற்றுக்கொள்கிறோம் ❤️