நெகிழ்ச்சியான குழந்தைகளுக்கு இந்த 5 விஷயங்களைச் செய்ய மறுக்கும் பெற்றோர்கள் உள்ளனர்.

ஒவ்வொரு பெற்றோரும் வாழ்க்கையின் ஏற்ற தாழ்வுகளை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் ஒரு தன்னம்பிக்கை கொண்ட, தகவமைப்புத் திறன் கொண்ட குழந்தையை வளர்க்க விரும்புகிறார்கள். ஆனால் மீள்தன்மை என்பது நாம் வார்த்தைகளில் கற்பிக்கக்கூடிய ஒன்றல்ல - அது நம் செயல்கள் மூலம் வளர்க்கப்படும் ஒன்று. சில நேரங்களில், நாம் என்ன செய்யவில்லை என்பது நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதைப் போலவே முக்கியமானது . மீள்தன்மை கொண்ட பெற்றோர்கள் வேண்டுமென்றே தவிர்க்கும் ஐந்து விஷயங்கள் இங்கே, அதற்கு பதிலாக அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்.

1. அவர்களுக்காக அவர்களின் அனைத்து முடிவுகளையும் எடுங்கள்

நாம் அனைவரும் நம் குழந்தைகளுக்கு வழிகாட்ட விரும்புகிறோம், ஆனால் அவர்களுக்காக ஒவ்வொரு முடிவையும் எடுப்பது, அவர்கள் தாங்களாகவே தேர்வு செய்வார்கள் என்று நம்ப முடியாது என்ற செய்தியை அனுப்புகிறது. நெகிழ்ச்சியான பெற்றோர் கூறுகிறார்கள்:
💬 "நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று நான் கேட்க விரும்புகிறேன். உங்கள் விருப்பங்களைப் பற்றிப் பேசலாம்."

அவர்கள் கற்றுக்கொள்வது:
👉 "எனது தேர்வுகள் முக்கியம். நானே முடிவுகளை எடுக்க வல்லவன்."

இது ஏன் முக்கியம்:
முடிவெடுப்பது சுதந்திரத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் உருவாக்குகிறது. இது குழந்தைகளின் குரல் முக்கியமானது என்பதையும், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை தாங்களாகவே வடிவமைக்கும் திறன் கொண்டவர்கள் என்பதையும் காட்டுகிறது. இப்போது சிறிய முடிவுகளைப் பயிற்சி செய்வதன் மூலம், பின்னர் பெரிய வாழ்க்கைத் தேர்வுகளைச் செய்ய அவர்கள் தயாராக இருப்பார்கள்.

2. ஒவ்வொரு போராட்டத்திலிருந்தும் அவர்களைக் காப்பாற்றுங்கள்

ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் சரிசெய்ய நாம் விரைந்து செல்லும்போது, ​​குழந்தைகள் போராடி, பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து, அவற்றைச் சமாளிக்கும் வாய்ப்பைப் பறிக்கிறோம். அதற்குப் பதிலாக, மன உறுதியுள்ள பெற்றோர்கள் அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள்:
💬 "இது உங்களுக்கு கடினம் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனால் நீங்கள் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன்."

அவர்கள் கற்றுக்கொள்வது:
👉 "எனது பிரச்சினைகளை நானே தீர்க்கும்போது, ​​சவால்களை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்கிறேன்."

இது ஏன் முக்கியம்:
போராட்டம் என்பது எதிரி அல்ல - அது நாம் வலிமையடைவதற்கான வழி. சிரமங்களைத் தாண்டிச் செல்ல அனுமதிக்கப்படும் குழந்தைகள் துணிச்சல், சமயோசிதம் மற்றும் விடாமுயற்சியைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் சொந்த பலத்தைக் கண்டுபிடிப்பார்கள்.

3. ஒவ்வொரு ஏமாற்றத்திலிருந்தும் அவர்களைப் பாதுகாக்கவும்.

குழந்தைகளை மனவேதனையிலிருந்து பாதுகாப்பது கவர்ச்சிகரமானதாக இருந்தாலும், ஏமாற்றத்திலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாப்பது அவர்களின் முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடங்களைப் பறித்துவிடும். அதற்கு பதிலாக, நெகிழ்ச்சியான பெற்றோர்கள் கூறுகிறார்கள்:
💬 “வருத்தப்படுவது பரவாயில்லை. ஏமாற்றம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி, அது நமக்கு மீள்தன்மையைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.”

அவர்கள் கற்றுக்கொள்வது:
👉 "வாழ்க்கை எப்போதும் என் வழியில் நடக்காது, ஆனால் அதற்காக என்னால் அதை கையாள முடியாது என்று அர்த்தமல்ல."

இது ஏன் முக்கியம்:
ஏமாற்றத்தை எதிர்கொள்வது குழந்தைகளுக்கு எவ்வாறு சமாளிப்பது, மீண்டு எழுவது மற்றும் அவர்களின் சொந்த உணர்ச்சி வலிமையை நம்புவது என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. இது எதிர்கால பின்னடைவுகளுக்கு ஆரோக்கியமான, ஆக்கபூர்வமான வழிகளில் அவர்களைத் தயார்படுத்துகிறது.

4. அனைத்து தவறுகளையும் தடுக்க நடவடிக்கை எடுங்கள்.

தவறுகள் இயற்கையானவை மற்றும் வளர்ச்சிக்கு அவசியமானவை. ஒவ்வொரு தவறையும் தடுப்பது, தவறுகளை எப்படியாவது தவிர்க்க வேண்டும் என்ற செய்தியை அனுப்புகிறது. மன உறுதியுள்ள பெற்றோர்கள் அவர்களுக்கு உறுதியளிக்கிறார்கள்:
💬 “தவறுகள் நடக்கும், அப்படித்தான் நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம். அடுத்த முறை நீங்கள் வித்தியாசமாக என்ன செய்ய முடியும்?”

அவர்கள் கற்றுக்கொள்வது:
👉 "தவறுகள் என்னை வரையறுக்காது; அவை வெற்றிக்கான படிக்கட்டுகள்."

இது ஏன் முக்கியம்:
குழந்தைகள் தவறு செய்ய அனுமதிக்கப்படும்போது, ​​தோல்வி பயமின்றி மீண்டும் முயற்சிக்கும் தைரியத்தை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். தவறுகளை அவமானகரமானதாக பார்க்காமல், மேம்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளாகப் பார்க்க அவர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

சாறு சிந்தினாலும் சரி அல்லது பட்டன் தவறினாலும் சரி, எங்கள் சாந்தேரி ஃபிராக்ஸும் பருத்தி பகல்நேர ஆடைகளும் நிஜ வாழ்க்கைக்காகவும், குழப்பமாகவும், மாயாஜாலமாகவும், கற்றல் நிறைந்ததாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

5. சரியானவராக இருக்க ஒரு நம்பத்தகாத அழுத்தத்தை உருவாக்குங்கள்.

பரிபூரணம் என்பது ஒரு சாத்தியமற்ற தரநிலை, ஆனாலும் பல குழந்தைகள் அதன் எடையை உணர்கிறார்கள். நெகிழ்ச்சியான பெற்றோர்கள் அந்த சுமையை இவ்வாறு கூறி விடுவிக்கிறார்கள்:
💬 “நீங்கள் சரியானவராக இருக்க வேண்டியதில்லை. உங்களால் முடிந்ததைச் செய்து கற்றுக் கொண்டே இருங்கள்.”

கோடுகளுக்குள் சரியாக வண்ணம் தீட்டப்படாத ஒரு படத்தை வரைந்த குழந்தை, ஆனால் ஒரு பெற்றோர் அதை சுவரில் அல்லது குளிர்சாதன பெட்டியில் பொருத்தும்போது பெருமையுடன் சிரிக்கிறது.

அவர்கள் கற்றுக்கொள்வது:
👉 “நான் முழுமையைத் துரத்த வேண்டியதில்லை. முன்னேற்றம்தான் முக்கியம்.”

இது ஏன் முக்கியம்:
பரிபூரணத்தின் அழுத்தத்தைத் தளர்த்துவது குழந்தைகளுக்கு வளரவும், பரிசோதனை செய்யவும், அவர்களின் குறைபாடுகளைத் தழுவவும் சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது. இது பதட்டத்திற்குப் பதிலாக படைப்பாற்றல் மற்றும் மீள்தன்மையை வளர்க்கிறது.